تک نویس

واقعیت این است که برای من وبلاگ نویسی چیزی شده است فرا تر از یک وبلاگ نویسی ساده.تصور من از وبلاگ نویسی فقط و فقط وبلاگ نویسی است و به نظر من همین دلیل هم کافی است که وبلاگ نویسی کنم.

ولی دلیل اصلی که من به وبلاگ نویسی روی آوردم این بود که واقعآ مدینهی فاضله ی سعدی را در اینجا دیدم! باور کنید از زمانی که دانشکاه قبول شدم(یک و نیم سال پیش)تا الان با چنان اتفاقات بدی مواجه شدم که تا آن موقع فقط توی فیلم ها دیده بودم. دنیای وبلاگ برای من تونست مامن و ماوایی باشد که توش حداقل با آرامش خاطر بتونم توش بنویم و توش زندگی کنم.

حداقل دیگه توی این دنیا کسی به کسی بدی نمی کنه(حدقل در اکثر موارد).دیگه کسی نمی آد وزیر آب کسی رو در بلاگستان بزنه! حداقل چیزش این هست که می تونی بدون اینکه کسی اسم تورو بدونه در دلت رو بکنی(البته این مورد در مورد من صدق نمی کنه چون من در بلاگستان با تان واقعی آمده ام!).ولی در هر صورت بلاگستان زیبا است . حداقل برای من...

پس مس نویسم تا اونجا می تونم تا آرامش پیدا کنم......

البته من دوست ندارم که توی وبلاگم در مورد مسائل شخصی بنویسم ولی خوب بعضی وقت ها که موضوع دم دست و نیست و به قولی خالی الذهن تضریف داریم زدر نویسی هم حال می ده! به بزرگی خودتون ببخشید این پست زدر را....